Sluit website direct

menu

De casus van Tessa

Terug

Als ik ophang blijft bij mij hetzelfde gevoel hangen als wat moeder heeft benoemd……….

Een mailtje komt binnen op mijn CSG (Centrum Seksueel Geweld) -telefoon. Of ik een moeder terug wil bellen. Ik krijg nooit veel informatie door vanuit de centrale, het is altijd weer spannend wat het deze keer zal zijn. Voor ik bel, gaan er verschillende gedachten door mijn hoofd, het zal toch niet weer een vechtscheiding zijn, wat voor moeder krijg ik aan de lijn, zal het een moeilijk gesprek zijn…

Ik ga bellen en krijg moeder Marlies* aan de lijn die nogal overstuur is. Ze vertelt dat ze een briefje op de keukentafel heeft gevonden van haar 13-jarige dochter Sam*. Sam heeft op het briefje geschreven dat ze misbruikt wordt door haar opa. Moeder weet absoluut niet wat ze met het briefje aan moet. Ze kan zich eigenlijk niet voorstellen dat haar vader zoiets zou doen. Maar het is ook niets voor haar dochter om zo’n briefje voor haar moeder achter te laten. Moeder wist niet wie ze zou kunnen bellen. Ze heeft gezocht op internet en kwam zo bij het CSG uit. Ze weet niet wat ze nu moet doen. Of ik haar advies kan geven.

We bespreken eerst hoe het met haar dochter gaat. Ze heeft haar nog niet gesproken omdat ze naar school is gegaan. Ze komt over een uur thuis. Moeder vindt dat spannend en dat is het ook, maar ook voor dochter. Vervolgens bespreken we hoe het met haar als moeder gaat die zo in tweestrijd staat tussen haar dochter en haar vader. Marlies vindt het erg lastig. Ze voelt dat als het waar is wat haar dochter zegt, dit ingrijpende consequenties kan gaan hebben in hun leven. Moeder woont na een moeilijk scheiding alleen met haar twee kinderen. Haar ouders betekenen heel veel voor hen, ze passen op, brengen moeder en de kinderen met regelmaat weg als ze ergens moeten zijn en ze doen veel gezellige dingen met elkaar. Nu Sam dit verteld heeft denkt moeder terug aan wat incidenten met haar vader die door de jaren heen hebben plaatsgevonden, waaronder een incident met een kind van de nieuwe partner van haar broer. Daar is destijds verder weinig aandacht aan besteed. 

Moeder wil het, als Sam thuiskomt uit school, met haar gaan hebben over het briefje. Moeder vindt het heel moeilijk en is ze bang voor wat ze gaat horen. Ze denkt dat het langer dan acht dagen geleden is gebeurd, omdat Sam deze week niet alleen met opa is geweest. We bespreken waarom het belangrijk is om dat te weten. Als het korter geleden is (en afhankelijk van wat er precies gebeurd is) was het misschien nog mogelijk om sporen vast te leggen via een Forensisch Medisch Onderzoek (FMO). De politie neemt het besluit daartoe. Daarom is het ook van belang om met Sam te bespreken of ze heeft nagedacht over wat ze zelf zou willen, nu ze verteld heeft wat haar is gebeurd. Zou ze aangifte willen doen? En wat wil ze daarmee bereiken?

Ik geef uitleg over een informatief gesprek met de politie waarbij Sam en moeder hun verhaal kunnen doen en waarbij de politie uitleg geeft over mogelijke scenario’s en over de impact van de aangifte an sich, maar vooral op de periode daarna. Als ze in gesprek willen met de politie mogen ze zelf contact opnemen, maar ook ik kan hen in contact brengen met de politie.

Vanuit het CSG hebben we de mogelijkheid om slachtoffers vier weken te volgen middels ‘watchful waiting’. We hebben hierbij op een aantal momenten contact met het slachtoffer om te bezien of hij of zij traumaklachten ontwikkelt en als dat het geval is om te bekijken welke hulp daarbij passend is. Daarnaast kunnen we ondersteunend zijn in het geven van advies tijdens deze eerste weken. Moeder geeft aan dat ze het fijn zou vinden als we contact zouden kunnen houden. Sam heeft een hekel aan hulpverlening, ze wil daar tot op heden niets van weten. We zijn allebei benieuwd hoe dat nu zal zijn, mocht Sam willen praten dan kan en mag dat natuurlijk en als dat niet met mij is gaan we op zoek naar passende hulp.

Moeder heeft veel informatie van me gekregen, maar ze weet nu wel wat te doen en wat de mogelijkheden zijn. We spreken af dat moeder het gesprek aangaat met haar dochter en mij laat weten hoe het gegaan is en wat ze willen gaan doen. Ik houd mijn telefoon in de buurt, zodat moeder mij kan bereiken als dat nodig is. Ik wens moeder sterkte.

Als ik ophang blijft bij mij hetzelfde gevoel hangen als wat moeder heeft benoemd; het briefje van Sam gaat ingrijpende consequenties hebben voor alle gezinsleden en opa en oma…
In de weken erna heb ik veelvuldig contact met moeder. Sam is niet heel uitgebreid in haar uitspraken naar moeder, maar is wel heel duidelijk over het doen van aangifte, dat wil ze echt doen! Moeder en Sam hebben hierover contact opgenomen met de politie, ze hebben een informatief gesprek gehad bij afdeling Zeden en uiteindelijk is de aangifte opgenomen.

Een onzekere periode volgt. Moeder kon niet eerlijk zijn tegen haar ouders over het waarom ze geen contact meer konden hebben. Dit vond ze erg moeilijk en verdrietig, met name richting haar moeder. Ze heeft dat toch volgehouden, ze is helemaal achter haar dochter gaan staan. De politie heeft opa na een aantal maanden opgepakt. Hij heeft meteen een gedeeltelijke bekentenis afgelegd, maar ook een aantal dingen ontkend. Opa is hierop in eerste instantie 72 uur vastgehouden met telkens een verlenging van 30 dagen tot aan de rechtszaak.

In de tussentijd is Veilig Thuis ook nog betrokken geweest, maar voor hen was verder geen rol weggelegd in deze casus. Sam wilde absoluut geen contact met het CSG, maar ook niet met een andere hulpverlener. Vanwege andere problemen in het gezin was er al eens hulp ingezet vanuit het wijkteam. Dit is opnieuw bekeken. Met moeder is besproken dat het vooral belangrijk is dat dochter weet dat ze altijd bij moeder terecht kan. Ook is gekeken naar welke andere vertrouwenspersonen Sam heeft en bij wie ze terecht kan. Ze heeft gelukkig een aantal fijne vriendinnen. Moeder weet dat als Sam nu niets wil rondom de verwerking van het seksueel misbruik dat dat in orde is. Moeder houdt haar dochter in de gaten. Dochter heeft fijn contact met de huisarts die haar ook blijft volgen en op het moment dat zij wel hulp zou willen kan de huisarts dit met haar oppakken.

De maanden wachten hebben wel iets opgeleverd; opa is veroordeeld voor seksueel misbruik van zijn kleindochter. Dit tot grote opluchting van moeder en Sam en eerlijk gezegd ook van mij. Het is goed om te zien dat alle onzekerheid en spanning vanaf het schrijven van het briefje uiteindelijk hebben geleid tot een veroordeling.

Voor ons houdt het hier op, alle betrokkenen zullen dit nog lang met zich meedragen…

*Marlies en Sam zijn fictieve namen.

Ik zoek hulp

Deel deze website: